
Pada Masa Yang lalu Bila Aku Bermula Mencari Kawan Memang Mudah.
Nyata Yang Luput Adalah Diriku Sendiri Kawan Hanya Berlalu Mengejar Bayangan.
Bila Saat Aku Gembira Semuanya Berlagu Riang Tapi Terkilan Bila Satu Persatu Menunjukan Belang Masing Masing Riak Dan Keegoan Tersendiri.
Sifat Yang Tidak Di Sangka Menjadi Tanda Tanya Suatu Kemuskilan Yang Pelik.
Di Ibaratkan Kacang Lupakan Kulit Bila Susah Aku Menolong Bila Dah Senang Alasan Seribu Alasan.
Yang Penting Bagi Diriku Sekarang Siapa Yang Menilai Diriku Insan Itulah Yang Ku Bergelar Sahabat Sejati. Aku Tak Mahu Di Perbodoh Bodohkan Dan Digunakan Diriku Untuk Jalan Mehuraikan Masalah Mereka.
Aku Berfikir Kembali Pada Diriku Sendiri Adakah Wajib Aku Menolong Kawan Bila Ia Memerlukan Bantuan?.
Namum Aku Taklah Zalim Sedemikian Rupa Melihat Kawan Aku Jatuh Padahal Aku Menolong Dengan Hati Yang Ikhlas.
Tapi Disebaliknya Aku Yang Menanggung Beban Untuk Mereka Dan Susah Aku Tak Siapa Yang Sanggup Menghulurkan Simpati Atau Bantuan Malah Aku Telah Di Hindarkan Bergitu Sahaja.
Biarlah Tuhan Saja Yang Tahu Keburukan Atau Kebaikan Aku.
Saat Ini Biarlah Aku Menjauhkan Diri Buat Seketika Dan Juga Tak Seharusnya Aku Berkawan Dengan Orang Yang Tak Tahu Mengenang Budi.
Susah Payah Aku Menolong Tapi Akhirnya Rebah Aku Sendiri.
Yang Nyata Tidak Bergitu Pada Diriku Biar Aku Jatuh Bekali Kali Namun Aku Punyai Kecekalan Diri.
Biar Apa Rintangan Yang Aku Lalui Biarlah Itu Menjadi Satu Tauladan Bagi Diriku. Aku Cuma Mahu Nasihatkan Pada Mereka Yang Senasib Dengan Ku Biar Kita Jujur Sesama Insan Nescaya Akan Dilindungi Dari Tuhan.
Pernah Orang Berkata Biar Kita Rebah Dalam Apa Rintanganya Bukan Bermakna Kita Gagal.


